و در پايان آيه ، همچون آيات پيشين مىگويد : « دور باد از رحمت خدا قومى كه ايمان نمىآورند » ( * ( فَبُعْداً لِقَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ ) * ) . آرى اين سرنوشتهاى دردناك نتيجه بى ايمانى آنها بود ، و به همين دليل مخصوص آنها نيست ، هر گروه بى ايمان و سركش و ستمگر خواه ناخواه به چنين سرنوشتى گرفتار مىشود ، چنان نابود مىگردد كه تنها نامى از او در صفحات تاريخ و گفتگوها باقى مىماند . آنها نه تنها در اين دنيا دور از رحمت خدا بودند كه در سراى ديگر نيز از رحمت الهى دورند ، چرا كه تعبير آيه ، مطلق است و همه را شامل مىشود .